ថ្ងៃមួយ មនុស្សមួយក្រុមមានគ្នា៥០០នាក់បានចូលរួមនៅក្នុងសិក្ខាសាលាមួយ។ រំពេចនោះវាគ្មិនបានឈប់និយាយ ហើយក៏សម្រេចបង្កើតកម្មវិធីមួយឡើង។ គាត់បានឲ្យប៉េងប៉ោងទៅអ្នកចូលរួមម្នាក់មួយ ហើយម្នាក់ៗត្រូវបានតម្រូវឲ្យសរសេរឈ្មោះរៀងៗខ្លួនដោយប្រើប្រាស់ប៊ិចហ្វឺតនៅលើប៉េងប៉ោងនោះ។ បន្ទាប់មក ប៉េងប៉ោងទាំងអស់ត្រូវបានប្រមូលឡើងវិញ ហើយយកទៅដាក់នៅក្នុងបន្ទប់មួយ។
អ្នកចូលរួមត្រូវបានតម្រូវឲ្យចូលទៅក្នុងបន្ទប់ដាក់ប៉េងប៉ោងនោះហើយពួកគេម្នាក់ៗត្រូវបានស្នើឲ្យរកប៉េងប៉ោងដែលឈ្មោះរបស់ខ្លួនឲ្យឃើញក្នុងរយៈពេល៥នាទី។ គ្រប់ៗគ្នាបានដុតដៃដុតជើងជាខ្លាំងក្នុងដំណើរស្វែងរកប៉េងប៉ោងដែលមានឈ្មោះរបស់ពួកគេ ហើយក្នុងខណៈនោះ ពួកគេក៏បានប៉ះទង្គិចគ្នា រុញគ្នាទៅវិញទៅមក ដែលមើលទៅមានសភាពរញ៉េរញ៉ៃ។
៥នាទីក្រោយមក គ្មាននរណាម្នាក់ដែលអាចរកឃើញប៉េងប៉ោងរបស់ខ្លួននោះទេ។ ពេលនោះ វាគ្មិនបានស្នើទៅពួកគេម្តងទៀតដោយធ្វើការរើសយកប៉េងប៉ោងម្នាក់មួយដោយមិនបាច់ខ្វល់ថាមានឈ្មោះអ្នកណានោះទេ ហើយបន្ទាប់មកយកប៉េងប៉ោងនោះទៅប្រគល់ឲ្យម្ចាស់ដើមដែលមានឈ្មោះលើប៉េងប៉ោងនោះ។ ក្នុងរយៈពេល១នាទី ម្នាក់ៗទទួលបានប៉េងប៉ោងដែលមានឈ្មោះខ្លួនឯងរៀងៗខ្លួន។
វាគ្មិនក៏បានបន្តថា “អ្វីៗទាំងនេះគឺតែងតែកើតមានប្រចាំថ្ងៃ គឺម្នាក់ៗខិតខំស្វែងរកសុភមង្គលនៅជុំវិញខ្លួន ដោយមិនដឹងថាវានៅទីណាឲ្យពិតប្រាកដ”។
សុភមង្គលរបស់យើងគឺស្ថិតនៅលើសុភមង្គលរបស់អ្នកដទៃ។ នៅពេលដែលអ្នកឲ្យសុភមង្គលទៅអ្នកទាំងនោះ អ្នកនឹងទទួលបានសុភមង្គលរបស់អ្នកពីគេវិញ។ នេះគឺជាបំណងនៃជីវិតរបស់មនុស្ស…គឺការស្វែងរកសុភមង្គល។
សុភមង្គលរបស់យើងគឺស្ថិតនៅលើសុភមង្គលរបស់អ្នកដទៃ
