វីរុសកូរ៉ូណា ៖ មេរៀនអំពីជំងឺគ្រុនផ្តាសាយដ៏កាចសាហាវឆ្នាំ ១៩១៨ (1918 Influenza Pandemic )

1998

 

ក្រុម​គ្រូ​ពេទ្យ​បានរកឃើញថា អ្នកជម្ងឺផ្តាសាយធ្ងន់ ដែលបំបែក​ឲ្យ​នៅ​ខាងក្រៅ ជាសះស្បើយ​លឿន​ជាង​ អ្នកដែលបានព្យាបាលនៅក្នុងអគារ។ ការរួមបញ្ចូលគ្នានៃខ្យល់ធម្មជាតិ​និង​ពន្លឺ​ព្រះអាទិត្យ​ បានកាត់​បន្ថយ​អត្រា​នៃ​ការស្លាប់ក្នុងចំណោមអ្នកជំងឺ និងអត្រា​នៃការ​ឆ្លង​មក​បុគ្គលិកពេទ្យ។

(`Open-Air’ Treatment in 1918)

កំណត់ត្រាអំពីរោគរាតត្បាតឆ្នាំ  បានកត់ត្រា​ ​ បទពិសោធន៍នៃ​ការ​ឆ្លងកាត់​ រោគរាតត្បាត១៩១៨ និង​​ជា​រោគរាតត្បាត​ដ៏​ធំបំផុត ក្នុងប្រវត្តិសាស្រ្តកន្លង​មក​ បានកត់ត្រាទុក បច្ចេកទេសមួយ ដែលមានប្រសិទ្ធភាព សម្រាប់ដោះស្រាយជំងឺផ្តាសាយ ប្រហែល​ជានឹង​អាចជួយយើងបាន​ ក្នុងប៉ុន្មានសប្តាហ៍ឬប៉ុន្មានខែខាង​មុនទៀត​។​

នៅកំឡុង​ឆ្នាំ​១៩១៨ ជំងឺផ្តាសាយ​ឆ្លងរាលដាល ដល់ឆ្នេរសមុទ្រខាងកើត នៃសហរដ្ឋអាមេរិក ក្នុងឆ្នាំ ១៩១៨ ទីក្រុងបូស្តុនត្រូវបានរងគ្រោះយ៉ាងខ្លាំង។ ដូច្នេះ​​រដ្ឋាភិបាល​​បានបង្កើតមន្ទីរពេទ្យបន្ទាន់មួយ​សម្រាប់​នាវិក​ដែល​មាន​អាការៈ​ធ្ងន់ធ្ងរ ។​ បុគ្គលិក​ពេទ្យ​បានកត់សម្គាល់ឃើញថាកន្លែង​សម្រាប់​នាវិកដែលមានជំងឺធ្ងន់ធ្ងរបំផុតនោះ​មិន​មានប្រព័ន្ទ​ខ្យល់​ចេញ​ចូលល្អទេ។​ ដូច្នេះ ​គាត់បានដាក់ពួកឲ្យ​គេនៅខាង​ក្រៅ​អគារ​ដើម្បីអាច​​ទទួល​បាន​ខ្យល់​អាកាស​បរិសុទ្ធ។ ហើយពេល​ណា​អាកាសធាតុល្អ ក្រុម​គ្រូពេទ្យ​នឹង​អោយ​ពួក​គេ​ចេញពីតង់ ដើម្បី ត្រូវ​ពន្លឺ​ព្រះអាទិត្យ។ នៅពេលនោះ​ ការ​អនុវត្ត​បែប​នេះ​គឺ​ជាទម្លាប់ធម្មតា។

ក្នុង​កំឡុង​ពេល​នោះ វិធី​ព្យាបាលដោយ​ប្រើ​ខ្យល់​បរិសុទ្ធ​ ត្រូវ​បានគេស្គាល់ និង​ត្រូវបានគេប្រើជាទូទៅ សម្រាប់ព្យាបាល​ជំងឺនៃការ​​ឆ្លងមេរោគផ្លូវដង្ហើម ។ អ្នកជំងឺត្រូវបានគេដាក់នៅខាងក្រៅដើម្បីស្រូប​ខ្យល់បរិសុទ្ធ ឬចំហរ​បង្អួចទាំងយប់ទាំងថ្ងៃ។ វិធីព្យាបាលនេះ​ ត្រូវ​បាន​អនុវត្ត​រហូតដល់គំហើញ​ថ្នាំអង់ទីប៊ីយោទិច ត្រូវ​បាន​រក​ឃើញ នៅទសវត្សឆ្នាំ ១៩៥០ ។

ខ្យល់អាកាស​បរិសុទ្ធ​ ពន្លឺព្រះអាទិត្យ និងម៉ាស មាន​ប្រសិទ្ធិភាព​ក្នុង​ការ​ការ​ប្រយុទ្ធប្រឆាំងជំងឺគ្រុនផ្តាសាយដ៏​កាច​សាហាវ​ដែល​រាតត្បាតតាំង​​ពី​មួយសតវត្សរ៍មុន។

វេជ្ជបណ្ឌិតទាំង​ឡាយ​ ដែលមានបទពិសោធផ្ទាល់ ក្នុងការព្យាបាល ដោយប្រើ​ខ្យល់​បរិសុទ្ធ​ នៅមន្ទីរពេទ្យបូស្តុន ជឿជាក់ថា វិធីនេះ ​មានប្រសិទ្ធភាព ដោយវាកាត់បន្ថយអត្រា​នៃ​ការស្លាប់ក្នុងចំណោមអ្នកជំងឺនៅមន្ទីរពេទ្យពី ៤០ ភាគរយមកនៅត្រឹមតែ  ១៣ ភាគរយ។

ខ្យល់បរិសុទ្ធ​គឺជា​ភ្នាក់​ងារ​សម្លាប់​មេរោគដ៏មាន​ប្រសិទ្ធភាព​​ (Fresh Air is a Disinfectant)

នៅក្នុង​ទសវត្សឆ្នាំ ១៩៦០ ក្រសួងការពារវិទ្យាសាស្រ្ត​ជាតិបានបង្ហាញថាខ្យល់បរិសុទ្ធគឺជាថ្នាំសំលាប់មេរោគធម្មជាតិ។ មាន​អ្វីមួយដែល​នៅក្នុង​ខ្យល់​ ដែលពួកគេបានហៅថា កត្តាខ្យល់​បរិសុទ្ធ គឺ​មាន​លទ្ធភាព​សម្លាប់​បាក់តរី និងវីរុសផ្តាសាយ ជាងខ្យល់ក្នុងអគារ​។ ពួកគេមិនអាចបញ្ជាក់ច្បាស់ថា តើកត្តាខ្យល់​បរិសុទ្ធ​នោះ​ គឺជាអ្វីជាក់​លាក់​នោះ​ទេ។ ប៉ុន្តែពួកគេបានរកឃើញថាវាមានប្រសិទ្ធភាពទាំងពេលយប់និងពេលថ្ងៃ។

ខ្យល់បរិសុទ្ធគឺជាថ្នាំសំលាប់មេរោគធម្មជាតិ

ការស្រាវជ្រាវរបស់ពួកគេ ក៏បានបង្ហាញផងដែរថា កម្លាំង​នៃការ​សម្លាប់​មេរោគ ​របស់​ កត្តា​ខ្យល់​បរិសុទ្ធ​ អាចត្រូវបានរក្សានៅ​ខាង​ក្នុង​អគារ​ – ប្រសិនបើប្រព័ន្ទ ខ្យល់ចេញ​ចូល​ត្រូវបានរៀប​ចំ​ត្រឹម​ត្រូវ​ (ពិដានខ្ពស់និងបង្អួចធំ ៗ) ។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលអ្នកវិទ្យាសាស្ត្រអាច​បញ្ជាក់​អំពី​ កត្តាខ្យល់​បរិសុទ្ធបាន គំហើញ​ថ្នាំ​អង់ទីប៊ីយ៉ូទិកក៏បានកើត​ឡើង ហើយ​វាក៏​ជំនួសឲ្យ​ការព្យាបាលដោយ​ខ្យល់​បរិសុទ្ធ។ ចាប់តាំងពីពេលនោះ ប្រសិទ្ធិពល​នៃការសម្លាប់មេរោគ ដោយ​ខ្យល់បរិសុទ្ធ​មិន ត្រូវ​បានបង្ហាញនៅក្នុងការគ្រប់គ្រងជំងឺ​ឆ្លង​  ឬតាម​មន្ទីរពេទ្យទៀត​ទេ។ ប៉ុន្តែបាក់តេរីដែលបង្កគ្រោះថ្នាក់ កាន់តែមាន​ភាព​ស៊ាំទៅ​នឹង ថ្នាំអង់ទីប៊ីយោទិច ពី​មួយ​ថ្ងៃ​ទៅ​មួយ​ថ្ងៃ​។

ការ​ប្រយុទ្ធប្រឆាំងការឆ្លងជំងឺផ្តាសាយដោយប្រើ​​ពន្លឺព្រះអាទិត្យ (Sunlight and Influenza Infection)

ពន្លឺព្រះអាទិត្យ​គឺជាថ្នាំសំលាប់មេរោគដ៏​មាន​ប្រសិទ្ធិភាព

ការដាក់អ្នកជម្ងឺ នៅ​ចំ​​ថ្ងៃ នឹង​ធ្វើឱ្យវីរុសផ្តាសាយអសកម្ម។ ការ​ធ្វើ​បែប​នេះ​ក៏ជួយ​សម្លាប់បាក់តេរីនៃ​ជំងឺសួតនិង​ជំងឺ​ឆ្លងផ្សេងទៀតនៅក្នុងមន្ទីរពេទ្យផងដែរ។ ក្នុងកំឡុងសង្គ្រាមលោកលើកទី ១  គ្រូពេទ្យវះកាត់យោធា បានប្រើ ពន្លឺព្រះអាទិត្យ ដើម្បីព្យាបាលរបួសដែល​ឆ្លង​មេរោគ។ ពួកគេដឹងថាពន្លឺព្រះអាទិត្យ​គឺជាថ្នាំសំលាប់មេរោគដ៏​មាន​ប្រសិទ្ធិភាព ។ អ្វីដែលពួកគេមិនបានដឹង គឺគុណប្រយោជន៍មួយនៃការដាក់ អ្នកជំងឺ នៅខាងក្រៅ ចំពន្លឺព្រះអាទិត្យ គឺពួកគេអាចសំយោគវីតាមីន D នៅក្នុងស្បែករបស់ពួកគេ ។ ការ​សំយោគវីតាមីន Dនៅ​ក្នុង​ស្បែក​ ត្រូវបានគេរកឃើញក្នុង​ទសវត្សឆ្នាំ ១៩២០ ។ បច្ចុប្បន្ន​នេះ​ អ្នក​វិទ្យាសាស្រ្ត​​ដឹង​ថា​ កម្រិតវីតាមីន D ទាប នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​រាង​កាយ​ងាយ​ឆ្លងមេរោគផ្លូវដង្ហើម និង​​ជំងឺផ្តាសាយ។

ការផ្លាស់ប្តូរសារធាតុគីមី នៅ​ក្នុង​រាងកាយរបស់​យើង មាន​ឥទ្ធិពល​លើ​ ការ​​ទប់ទល់ទៅនឹងការឆ្លងវីរុស​។ ហើយ​ការស្រាវជ្រាវថ្មីក៏​បានបង្ហាញថា ការផ្លាស់ប្តូរសារធាតុគីមីនៅ​ក្នុង​រាងកាយនេះ​ ពិត​ជា​អាចផ្លាស់ប្តូរការឆ្លើយតប ចំពោះវីរុសផ្តាសាយបាន​មែន​។ ការ​ស្រាវជ្រាវ​នេះ​ពិត​ជា​គាំទ្រ​ដល់​វិធី​ព្យាបាល​ជំងឺ​ផ្តាសាយក្នុង​អតីតកាល​នា​ឆ្នាំ​១៩១៨ ដែល​ផ្នែកសំខាន់លើ​ការ​ប្រើ​ពន្លឺព្រះអាទិត្យ ដើម្បី​បង្កើត​វីតាមីន​ D នៅ​ក្នុង​ស្បែក ​ទោះបី​ជាពេល​នោះ ​មនុស្ស​ម្នា ​មិន​ទាន់​​បាន​ដឹង​ អំពី​ ការ​ផ្លាស់ប្តូរ​​សារធាតុគីមី ​នៅ​ក្នុងស្បែក​នោះ​ក្តី​​។​

អត្ថបទ​ដើម​ដោយលោកបណ្ឌិត​ Richard Hobday