ការគេចវេសនូវបញ្ហាអាចធ្វើឱ្យអ្នកមានភាពធូរស្រាលក្នុងរយៈពេលខ្លីប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែក្រោយមកវានឹងធ្វើឱ្យអ្នកមានអារម្មរណ៍តានតឹង និងអារម្មណ៍នៃភាពស្មុគស្មាញនឹងកើតឡើងម្តងហើយម្តងទៀត វាប្រៀបបានដូចជាជំងឺរ៉ាំរ៉ៃអញ្ចឹង។ វាមិនស្រួលនោះទេក្នុងការប្រឈមមុខនឹងបញ្ហាដែលបានគេចវេស ប៉ុន្តែដើម្បីឱ្យអារម្មណ៍អ្នកល្អប្រសើរ អ្នកត្រូវតែប្រឈមមុខព្រោះការគេចវេសពីបញ្ហាមិនអាចឱ្យអ្នកគេចបានរហូតនោះទេ។ ហេតុនេះហើយអ្នកត្រូវធ្វើការប្រឈមមុខដោះស្រាយបញ្ហាដែលកំពុងកើតមានហើយត្រូវធ្វើការព្យាយាមផ្តោតទៅលើដំណោះស្រាយ មិនមែនសម្លឹងឃើញតែបញ្ហានោះទេ។
ដូចនេះ ដំបូងត្រូវរកហេតុផលថាហេតុអ្វីបានជាអ្នកគេចពីបញ្ហានេះ ដោយសារតែអ្នកគិតថាបញ្ហានេះពិបាកពេកក្នុងការដោះស្រាយ ឬអ្នកគិតថាបញ្ហានេះអាចដោះស្រាយមិនបាន? ប៉ុន្តែអ្នកត្រូវចាំថាគ្រប់បញ្ហាទាំងអស់តែងមានដំណោះ មិនថាបញ្ហានោះជាបញ្ហាតូច ឬធំនោះទេ គឺវាតែងមានច្រកចេញដែលធ្វើឱ្យអ្នកអាចដោះស្រាយបាន ព្រោះថានៅលើលោកនេះគ្មានអ្វីដែលអាចធ្វើឱ្យអ្នកទាល់ច្រកនោះទេ។
បន្ទាប់មកអ្នកត្រូវចាប់ផ្តើមទទួលស្គាល់នូវបញ្ហា ពេលនោះហើយអ្នកនឹងឃើញថាបញ្ហានោះមានភាពស្មុគស្មាញខ្លាំងដែល ឬទេ ហើយព្យាយាមស្វែងយល់ពីបញ្ហាឱ្យច្បាស់ រួចហើយចាប់ផ្តើមក្នុងការដោះស្រាយ ប៉ុន្តែអ្នកត្រូវរកមើលនូវចំណុចតូចៗនៃបញ្ហាមកដោះស្រាយជាបន្តបន្ទាប់ជាមុនសិននោះបញ្ហានឹងអាចដោះស្រាយបានពីមួយដំណាក់ទៅមួយដំណាក់កាលបានយ៉ាងរលូននឹងមិនសូវមានភាពតានតឹងអំឡុងពេលដោះស្រាយ ។
ម្យ៉ាងទៀតអ្វីដែលសំខាន់ជាងគេនោះគឺ អ្នកត្រូវមានការគាំទ្រលើកទឹកចិត្តដោយស្វែងរកការគាំទ្រពីមនុស្សដែលអ្នកទុកចិត្តបំផុត ព្រោះថាអំឡុងពេលដែលអ្នកមានបញ្ហា នោះផ្លូវចិត្តរបស់អ្នកនឹងមានការថមថយដែលអាចធ្វើឱ្យអ្នកបាក់ទឹកចិត្ត។ បែបនេះហើយអ្នកគួរគប្បីស្វែងរកមនុស្សដែលអ្នកស្រឡាញ់ដូចជាគ្រួសារ មិត្តភក្តិដើម្បីឱ្យពួកគេផ្តល់ការណែនាំ ការលើកទឹកចិត្ត និងវិធីសាស្រ្តក្នុងការរកដំណោះស្រាយ។ ពេលនោះហើយអ្នកនឹងមានអារម្មណ៍ថាធូរស្រាលជាងមុន និងមានកម្លាំងចិត្តក្នុងការបន្តដោះស្រាយនូវបញ្ហា។
