ភាពសោកស្តាយទាំំង ៣ ដែលមនុស្សភាពច្រើនស្តាយក្រោយនៅចុងបញ្ចប់នៃជីវិត

ពាក្យដែលសោកសៅបំផុតនៅក្នុងវចនានុក្រមនៃជីវិត មិនមែនជាពាក្យ «បរាជ័យ» ទេ ប៉ុន្តែគឺជាពាក្យ «គួរតែ» (គួរតែបានធ្វើ… គួរតែបានទៅ… គួរតែបាននិយាយ…)។ យោងតាមការសិក្សារបស់អ្នកថែទាំអ្នកជំងឺដែលជិតស្លាប់ (Palliative Care) បានរកឃើញថា នេះគឺជាវិប្បដិសារីធំៗ ៣ ដែលមនុស្សភាគច្រើនតែងតែជួបប្រទះនៅចុងបញ្ចប់នៃជីវិត៖

១. ស្តាយក្រោយដែលមិនហ៊ានរស់នៅក្នុងជីវិតដែលខ្លួនចង់បាន

មនុស្សភាគច្រើនចំណាយពេលមួយជីវិត រស់នៅតាមការរំពឹងទុករបស់ឪពុកម្តាយ សង្គម ឬដើម្បីតម្រូវចិត្តអ្នកដទៃ។ ពួកគេបោះបង់ក្តីស្រមៃពិតប្រាកដរបស់ខ្លួន (ដូចជា ចង់ធ្វើសិល្បករ ចង់ធ្វើដំណើរកម្សាន្ត ឬចង់រៀនជំនាញអ្វីមួយ) ដោយសារតែខ្លាចគេថា ឬខ្លាចបរាជ័យ។ ទីបំផុត ពួកគេស្លាប់ទៅជាមួយក្តីស្រមៃដែលកប់ជ្រៅក្នុងបេះដូង។

២. ស្តាយក្រោយដែលធ្វើការធ្ងន់ពេក រហូតភ្លេចគ្រួសារ

បុរសភាគច្រើនតែងតែមានវិប្បដិសារីត្រង់ចំណុចនេះ។ ពួកគេប្រឹងប្រែងរកលុយ និងកិត្តិយស ដោយគិតថាធ្វើដើម្បីគ្រួសារ ប៉ុន្តែបែរជាបាត់បង់ពេលវេលាមើលកូនធំធាត់ ឬពេលវេលាផ្អែមល្ហែមជាមួយដៃគូ។ ដល់ពេលដែលពួកគេមានលុយគ្រប់គ្រាន់ កូនៗក៏ធំអស់ ឪពុកម្តាយក៏ចាស់ ឬចែកឋានបាត់ ធ្វើឱ្យលុយទាំងនោះលែងមានន័យ។

៣. ស្តាយក្រោយដែលមិនហ៊ានបញ្ចេញអារម្មណ៍ពិត

មនុស្សជាច្រើនជ្រើសរើសការស្ងៀមស្ងាត់ ដើម្បីរក្សាសន្តិភាព។ ពួកគេមិនហ៊ាននិយាយថា “ស្រឡាញ់” ទៅកាន់មនុស្សដែលខ្លួនស្រឡាញ់ ឬមិនហ៊ាននិយាយថា “ឈប់” ចំពោះរឿងដែលធ្វើឱ្យខ្លួនឈឺចាប់។ លទ្ធផលគឺ ពួកគេរស់នៅដោយមានអារម្មណ៍ធ្ងន់ក្នុងចិត្ត និងបាត់បង់ឱកាសបង្កើតទំនាក់ទំនងស្មោះត្រង់។

សរុបមក វិប្បដិសារីធំបំផុតក្នុងជីវិត មិនមែនកើតចេញពីអ្វីដែលយើង «បានធ្វើហើយខុស» នោះទេ តែវាកើតចេញពីអ្វីដែលយើង «ចង់ធ្វើតែមិនបានធ្វើ»។ ដើម្បីកុំឱ្យជីវិតបញ្ចប់ទៅដោយពាក្យថា «គួរតែ» យើងគួរហ៊ានដើរតាមក្ដីស្រមៃពិតប្រាកដ ត្រូវចេះបែងចែកពេលវេលារវាងគ្រួសារ និងការងារឱ្យមានតុល្យភាព។ល។