គោលការណ៍ចរចារបស់ Harvard បានបង្រៀនយើងថា ការចរចាដែលមានប្រសិទ្ធភាពបំផុត មិនមែនជាសមរភូមិដើម្បីយកចាញ់ឈ្នះឡើយ តែវាគឺជាសិល្បៈនៃការស្វែងរកចំណុចរួម ដែលភាគីទាំងសងខាងអាចដើរចេញទៅវិញដោយស្នាមញញឹម និងពេញចិត្ត។ ខាងក្រោមនេះគឺជាគោលការណ៍មាសទាំង ៤៖
១. បំបែក “មនុស្ស” ចេញពី “បញ្ហា”៖ ពេលចរចា កុំលាយឡំអារម្មណ៍ផ្ទាល់ខ្លួនជាមួយការងារ។ គោលការណ៍សំខាន់គឺអ្នកត្រូវ «ម៉ត់ចត់ចំពោះបញ្ហា តែទន់ភ្លន់ចំពោះមនុស្ស»។ ត្រូវចងចាំថាដៃគូចរចាមិនមែនជាសត្រូវដែលត្រូវកម្ចាត់ទេ ប៉ុន្តែជាដៃគូដែលត្រូវសហការគ្នាដើម្បីដោះស្រាយបញ្ហារួម។ ការធ្វើបែបនេះជួយរក្សាទំនាក់ទំនងល្អ ទោះបីជាការចរចាមានភាពតានតឹងយ៉ាងណាក៏ដោយ។
២. ផ្តោតលើ “ផលប្រយោជន៍” មិនមែនគោល “ជំហរ”៖ កុំជាប់គាំងនឹងគោល «ជំហរ» (អ្វីដែលគេទាមទារ) ពេក តែត្រូវស្វែងយល់ពី «ផលប្រយោជន៍» (ហេតុផលដែលគេចង់បានវា)។ ឧទាហរណ៍រឿងដណ្តើមផ្លែល្ពៅ៖ បើម្នាក់ៗសុទ្ធតែប្រកាន់ជំហរចង់បាន «ល្ពៅទាំងមូល» នោះនឹងឈ្លោះគ្នា។ តែបើដឹងមូលហេតុថា ម្នាក់ចង់បានសាច់ធ្វើស៊ុប និងម្នាក់ទៀតចង់បានសំបកធ្វើម៉ាស់ នោះយើងអាចចែកគ្នាបានយ៉ាងងាយ។ ការយល់ពី «មូលហេតុ» ជួយឱ្យយើងរកផ្លូវចេញដែលចំណេញទាំងអស់គ្នា។
៣. កំណត់ “លក្ខខណ្ឌ” ជាមុន៖ ដើម្បីកុំឱ្យមានការប្រកែកគ្នានៅពេលសម្រេចចិត្ត ភាគីទាំងពីរត្រូវព្រមព្រៀងលើ «លក្ខខណ្ឌវិនិច្ឆ័យ» ជាមុនសិន។ ឧទាហរណ៍ មុននឹងរើសហាងបាយ ត្រូវឯកភាពគ្នាថាហាងនោះត្រូវតែ «ស្ងាត់ និងមានអនាម័យ»។ នៅពេលមានស្តង់ដាររួមមួយដែលគ្រប់គ្នាទទួលស្គាល់ហើយនោះ ការសម្រេចចិត្តនឹងធ្វើឡើងដោយផ្អែកលើហេតុផលត្រឹមត្រូវ មិនមែនផ្អែកលើអារម្មណ៍បុគ្គលឡើយ។
៤. បង្កើត “ជម្រើស” ឱ្យបានច្រើន៖ កុំប្រញាប់ដាក់ដំណោះស្រាយតែមួយហើយបង្ខំឱ្យគេរើស! មនុស្សនឹងសប្បាយចិត្តនៅពេលដែលខ្លួនមានសិទ្ធិជ្រើសរើស។ អ្នកគួរបង្កើត «ជម្រើសឱ្យបាន ៣ ឬ ៤» មកដាក់លើតុ រួចយកលក្ខខណ្ឌទាំងនោះមកវាស់វែង។ ការធ្វើបែបនេះជួយឱ្យយើងរកឃើញជម្រើសដែលល្អបំផុត ដែលភាគីទាំងសងខាងអាចទទួលយកបានដោយពេញចិត្ត។
សរុបមក ការចរចាតាមបែប Harvard មិនមែនប្រើ “ច្បាប់” តឹងរឹងទេ តែប្រើ “គោលការណ៍” ដើម្បីឱ្យមានភាពច្នៃប្រឌិត។ គោលដៅគឺមិនមែនដើម្បីកម្ចាត់គូប្រជែងទេ តែដើម្បីស្វែងរកចំណុចរួមដែលភាគីទាំងសងខាងសប្បាយចិត្ត។
