សិល្បៈនៃការមិនអើពើមិនមែនជាការរត់គេចពីបញ្ហាឡើយ តែវាគឺជាការជ្រើសរើសដោយវៃឆ្លាត ថាតើរឿងណាខ្លះដែលស័ក្តិសមនឹងទទួលបានការយកចិត្តទុកដាក់ពីយើង។ ខាងក្រោមនេះជារឿង ៥ យ៉ាងដែលអ្នកគួររៀនមិនអើពើ ដើម្បីរក្សាសន្តិភាពផ្លូវចិត្ត៖
១. ឈប់ខ្វល់ពីរឿងដែលហួសពីការគ្រប់គ្រង៖ យើងច្រើនតែអស់កម្លាំងដោយសារការខឹងនឹងស្ទះចរាចរណ៍ អាកាសធាតុ ឬទង្វើអ្នកដទៃ ដែលយើងមិនអាចបញ្ជាបាន។ ការរៀនបោះបង់ការខ្វល់ខ្វាយលើរឿងដែលមិនអាចកែប្រែបាន ហើយងាកមកគ្រប់គ្រងការប្រតិកម្មខ្លួនឯងវិញ នឹងជួយសន្សំសំចៃថាមពលខួរក្បាលបានយ៉ាងច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់។
២. មិនអើពើនឹងមតិវាយតម្លៃដែលគ្មានន័យស្ថាបនា៖ ការរស់នៅដើម្បីផ្គាប់ចិត្តមនុស្សគ្រប់គ្នា គឺជាផ្លូវដែលនាំទៅរកភាពហត់នឿយបំផុត។ រីឯការរៀនធ្វើមិនដឹងមិនឮចំពោះពាក្យសម្តីជាន់ពន្លិច ឬការវាយតម្លៃពីអ្នកដែលមិនស្គាល់យើងច្បាស់ នឹងជួយឱ្យអ្នកមានសេរីភាព និងមានកម្លាំងចិត្តដើរលើផ្លូវដែលអ្នកជឿជាក់ថាត្រឹមត្រូវ។
៣. មិនអើពើនឹងមនុស្សអវិជ្ជមាន និងរឿងរញ៉េរញ៉ៃ៖ កុំចំណាយពេលលូកដៃក្នុងជម្លោះឥតប្រយោជន៍ ឬការនិយាយដើមគេ។ មនុស្សអវិជ្ជមានតែងព្យាយាមទាញអ្នកឱ្យធ្លាក់ក្នុងភាពតានតឹងជាមួយពួកគេ។ ដូចនេះ ការជ្រើសរើសភាពស្ងៀមស្ងាត់ ញញឹម ហើយដើរចេញ គឺជាការកសាងរបាំងការពារសន្តិភាពផ្លូវចិត្តដ៏រឹងមាំបំផុត។
៤. មិនអើពើនឹងភាពល្អឥតខ្ចោះហួសហេតុ៖ ការចង់ឱ្យគ្រប់យ៉ាងល្អឥតខ្ចោះ និងការគិតច្រើនពេក នឹងនាំឱ្យអ្នកភ័យខ្លាច និងខាតពេលវេលា។ ដោយសារជួនកាលការ “ធ្វើឱ្យរួចរាល់” មានតម្លៃជាងការរង់ចាំ “ភាពឥតខ្ចោះ”។ ចូររៀនអត់ឱនចំពោះកំហុសតូចតាច ហើយងាកមកផ្ដោតលើវឌ្ឍនភាព និងលទ្ធផលជារួមវិញ។
៥. មិនអើពើនឹងកំហុសក្នុងអតីតកាលដែលកន្លងផុតទៅ៖ ការអង្គុយសោកស្តាយ ដេកគិតពីរឿងដែលបានកើតឡើងរួចហើយ ឬពាក្យសម្តីដែលអ្នកនិយាយខុសកាលពីម្សិលមិញ គឺជារឿងដែលអសារបង់បំផុត។ អតីតកាលគឺជាមេរៀន មិនមែនជាគុកឃុំឃាំងនោះទេ។ ការដកចិត្តចេញពីរឿងចាស់ៗ ជួយប្រមូលថាមពលរបស់អ្នកឱ្យមកផ្តោតលើបច្ចុប្បន្នកាល ដែលជាកន្លែងតែមួយគត់ដែលអ្នកអាចសាងអនាគតបាន។
សរុបមក សិល្បៈនៃការមិនអើពើ គឺជាការហ៊ានគូសបន្ទាត់ព្រំដែន ដើម្បីការពារថាមពលផ្លូវកាយនិងផ្លូវចិត្តរបស់អ្នក។ នៅពេលដែលអ្នកហ៊ានកាត់ផ្តាច់ការយកចិត្តទុកដាក់ពីរឿងដែលទាញអ្នកចុះក្រោម អ្នកនឹងមានថាមពល ពេលវេលា និងភាពច្បាស់លាស់កាន់តែច្រើន ដើម្បីវិនិយោគទៅលើអ្វីដែលធ្វើឱ្យអ្នករីកចម្រើន និងមានក្តីសុខពិតប្រាកដ។
