ការធ្វើធុរកិច្ចអន្តរជាតិតម្រូវឱ្យយើងដឹងពីវប្បធម៌របស់ប្រទេសនីមួយៗដើម្បីងាយស្រួលក្នុងការទំនាក់ទំនង និងបង្កើនចំណងមិត្តភាពកាន់តែជិតស្និតរវាងគ្នានឹងគ្នា និងបញ្ចៀសការយល់ច្រឡំនឹងគ្នាផងដែរ។
សូម្បីតែការចូលអង្គុយនៅភោជនីយដ្ឋានក៏មានពីក្រិតក្រម និងអតិថិវិន័យ(etiquette) ផងដែរសម្រាប់ប្រទេស ឬតំបន់មួយចំនួនជាពិសេសសម្រាប់ជនជាតិចិន។
ប្រជាជនលោកខាងលិច (ជនជាតិស្បែកស) ភាគច្រើនមិនសូវខ្វល់ខ្វាយច្រើនពីទីតាំងកន្លែងអង្គុយប៉ុន្មាននោះទេ។ នៅពេលដែលមានការញ៉ាំអាហារជួបជុំមិត្តភក្តិ ឬការពិសាអាហាសាមគ្គីលក្ខណៈធុរកិច្ច ភ្ញៀវទាំងអស់អាចជ្រើសរើសកន្លែងអង្គុយទៅតាមការស្រឡាញ់របស់ខ្លួន។ ហើយប្រសិនបើការជួបជុំញ៉ាំអាហារនៅផ្ទះក្នុងឱកាសបុណ្យណូអែល និងបុណ្យThanksgiving វិញម្ចាស់ផ្ទះតែងតែអង្គុយនៅក្បាលតុ ឬចុងតុមានរាងចតុកោណកែង ហើយភ្ញៀវអង្គុយសងខាងតុនោះ ដោយមិនមានអត្ថន័យអ្វីគួរកត់សម្គាល់ពីទីតាំងអង្គុយនោះទេ។
ប៉ុន្តែសម្រាប់ជនជាតិចិនវិញ ភាគច្រើនគេចូលចិត្តអង្គុយតុមូលនៅពេលជួបជុំញ៉ាំអាហារជាមួយគ្នាម្តងៗ ហើយទីតាំងអង្គុយវិញគឺអាចបញ្ជាក់ពីឋានៈរបស់ភ្ញៀវដែលអង្គុយលើកៅអីនោះ។ អ្នកដែលអង្គុយនៅឆ្ងាយជាងគេពីច្រកចូល (ភាគច្រើននៅក្នុងបន្ទប់VIP)គឺជាភ្ញៀវកិត្តិយសដែលមានឋានៈ និងតួនាទីខ្ពស់ជាងគេ ហើយអ្នកដែលអង្គុយនៅជិតច្រកទ្វាចូលដែលជាទូទៅនៅទល់មុខភ្ញៀវដែលពិសេសជាងគេនោះគឺជាអ្នកចេញលុយ។ គាត់មិនប្រាកដជាអ្នកអញ្ចើញភ្ញៀវនោះទេ គាត់អាចជាជំនួយការរបស់ដែលអ្នកដែលរៀបចំការជួបជុំនេះឡើងដើម្បីទទួលខុសត្រូវគិតគូរថ្លៃចំណាយអាហារមួយពេលនោះ។ ក្រៅពីនោះ ការអង្គុយគឺធ្វើផ្អែកតាមឋានៈរបស់ភ្ញៀវនីមួយៗពីធំទៅតូចគិតចាប់ពីភ្ញៀវកិត្តិយសដែលមានឋានៈខ្ពស់ជាងគេ។
ជាទូទៅសម្រាប់ការជួបជុំរបស់ជនជាតិចិនគឺតែងតែមានតុវិលដើម្បីងាយស្រួលក្នុងការលូកចាប់ម្ហូប ហើយអ្នករត់តុតែងតែដាក់ម្ហូបថ្មីៗនៅមុខអ្នកដែលមានឋានៈខ្ពស់ជាងគេ។ ជាទូទៅលុះត្រាតែគាត់ចាប់ផ្តើមលូកម្ហូបហើយ ទើបអ្នកផ្សេងចាប់ផ្តើមបន្តបន្ទាប់តាមក្រោយ។
